فیلم "برف" به کارگردانی "مهران زینت بخش" به یاد و خاطره فرهاد مهراد به مناسبت هشتمین سالگرد خاموشی اش انتشار یافته است.

وقتی از ترانه اعتراضی در ایران در قبل از انقلاب صحبت می شود، همیشه نام یک خواننده بیش از دیگران به گوش می رسد و آن کسی نیست جزء فرهاد مهراد.

خواننده ای که با یک صدای منحصر بفرد و وسواس و سلیقه ای خاص در انتخاب ترانه هایش، با وجود این که کم خواند، اما برای ایرانی ها همیشگی شد.

جمعه، هفته خاکستری، مرد تنها، گنجشکک اشی مشی و خیلی کارهای دیگری که دوسه نسل از آن خاطره ها دارند، از جمله ترانه های فرهادهستند.

پیش از فرهاد، خواندن ترانه های معترضانه در ایران خیلی رایج نبود، او نخستین کسی بود که بی پروا چنین ترانه هائی را خواند. صدای او اول بار در سطح جامعه در فصل پایانی فیلم رضا موتوری با ترانه "مرد تنها" شنیده شد و به سرعت در میان جوانان اواخر دهه چهل مجبوبیت یافت. بعد هم انتخاب شعرهایی از احمد شاملو و شهیار قنبری و کار با آهنگساز معترضی چون اسفندیار منفرد زاده، فرهاد را به اوج رساند و از او به خصوص در بین تحصیل کرده های جامعه، نماد نسلی معترض را ساخت.

این روزها هشتمین سالگرد مرگ فرهاد مهراد هست. فرهاد بعد از یک دوره خاموشی در بعد از انقلاب، در سال های آخر به تدریج اجازه پیدا کرد که بعضی آثارش را منتشر کند اما مجال برای ادامه کار نیافت و در سن ۵۹ سالگی در اثر بیماری درگذشت.

درباره فیلم:

فیلم"برف "ساخته"مهران زینت بخش" حکایت راوی(فیلمسازی) است شیفته فرهاد مهراد که قصد دارد فیلمی درباره او بسازد ولی در ابتدای کار، خبر مرگ او را می شنود. اما او همچنان مصمم است که درباره فرهاد مستندی تهیه کند و در این راه گام بر می دارد. در ادامه او با به تصویر کشیدن بخشهائی از کارهای فرهاد در قبل و بعد از انقلاب و مصاحبه با نزدیکان و صاحب نظران به مروری از زندگی و مرگ او می پردازد.

ویژگی فیلم:

درباره فرهاد مهراد یکی دو فیلم بیشتر عرضه نشده است. برف ساخته مهران زینت بخش یکی از این فیلم هاست که در سال ۸۳ ساخته شده . در آن ایام فیلمساز به دلیل علاقه شخصی اش به فرهاد علاقمند به ساخت فیلمی از فرهاد بوده، اما دست او هرگز به این خواننده نمی رسد. به همین دلیل کارگردان به بازسازی روی می آورد و تلاش دارد با وارد کردن یک راوی، کمبود های تصویری فیلم را جبران کند .

فیلم پر است از ترانه های فرهاد و تصویر سازی به روی این ترانه ها. برف پر از ستایش ها از فرهاد هست اما درباره زندگی او و فراز و فرود کارهاش اطلاعات کافی به دست نمی آید.

فیلم برف گرچه از تصویر برداری خوبی برخورداره اما آشکارا دچار کمبود تصویر هست و می تونست با این مواد خیلی کوتاه تر از این باشد. گرچه کارگردان تمام سعی خود را کرده تا با جمع آوری منابع تصویری قدیمی موجود، از فیلمهای سینمایی قدیمی گرفته تا کنسرتها ، مجلات و عکسها و نیز گفتگو با صاحب نظران این نقص را جبران کند. فیلم اما در یک نگاه کلی تلاشی است برای یادی از صاحب یک صدای منحصر بفرد معترض.

نگاه کارگردان:

فرهاد مهراد خواننده و آهنگسازی از تبار حقیقت بود. پرچمدار فصل نوین ترانه معترض در ایران. من او را در فیلم رضا موتوری پیدا کردم با ترانه "مرد تنها" که شهیار قنبری سروده بود و اسفندیار منفردزاده آهنگساز آن بود.
فرهاد ادبیات کلاسیک را خوب رعایت می کرد و تمام موسیقی های ملل و جهان را می شناخت.

عاشق ری چارلز بود و تمام آهنگهای او را در کوچینی می خواند فرهاد یک گام از اجتماع خود جلوتر بود. ناملایمات اجتماع را می دید و از آنها رنج می برد.

فیلم برف برای فرهاد و به یاد فرهاد و عاشقانش ساخته شده است. این فیلم حکایتی است عاشقانه برای فرهاد. داشتن احساسات مشترک با فرهاد، چیزهایی مثل غم تنهایی، انزواطلبی و لحن معترض مرا به فرهاد نزدیک تر ساخت. من خودم را در وجود این شخصیت پیدا کردم و خیلی ناخودآگاه و خودجوش ساخت این فیلم اتفاق افتاد. گاهی اتفاق خودش می افتد و آن ضمیر ناخودآگاه است. البته هر کاری معایب و نقصهائی هم دارد و با بدشانسی هائی هم همراه است مثل فیلم برف که حسرت آن را خوردم که ای کاش حضور زنده و فیزیکی این نازنین را جلوی دوربین داشتم و در روزهای آخر حیات اش هم بدلیل بیماری ایشان این امکان میسر نبود اما باز فکر می کنم توانستم گوشه ای از زندگی آنها و کارهای آنها را به تصویر بکشم.

به نظرم این دو اثر کارهائی ماندگار و پخته و گرم و صمیمی هستند و با تمام وجودم و با عشق و خون دل, خلاصه با هزار جور بدبختی و مصیبت این دو اثر را ساختم. بدون آنکه بخواهم از کسی اجازه بگیرم و برای پروانه نمایش. شانس هم آوردم که زمان اصلاحات خاتمی بود و گرنه اگر الان بود هرگز به آن اجازه نمی دادند و بسیار خوشحال شدم که با استقبال گرم مخاطبان آن مواجه شد.

درباره کارگردان:

"مهران زینت بخش" کارگردان فیلم برف متولد تهرا ن و فارغ التحصیل رشته سینما است. از سال ۱۳۷۳ ساخت فیلم کوتاه را شروع کرده و مدتی نیز به عکاسی و بازیگری مشغول بوده است.

از کارهای کوتاه او می توان به "گلهای زرد" ، " ستاره خموش" ( در باره حسین سرشار بازیگر وخواننده اپرای مشهور ایران)، فیلم "خورشید بی فروغ" ( درباره کودکان سرطانی)، فیلم" قریه من" (درباره زندگی و مرگ فریدون فروغی)، فیلم "من بادم و تو آتش"(که در قونیه ساخته شده)، فیلم" آسمان رنگ خاک و دریا رنگ خون" (درباره یک مجسمه ساز و شاعر زن) اشاره کرد. او علاوه بر کارگردانی در زمینه نویسندگی فیلمنامه هم فعالیت دارد.